Martılar ve İnsanlar

Arkadaşımla telefonda konuşuyoruz yapılan bir takım haksızlıklar üzerine. O sırada camdan bakıyorum. 3 martı 1 parça tavuğu kapmak için mücadele ediyorlar. Acaba hangi martının hakkı olacak o tavuk diye düşünüyorum. Martılar arkalarına dönseler koskocaman 1 koli tavuk parçaları bekliyor onları. Ama onlar önlerindeki küçük parçaya takılıp kalmışlar. Acaba bölebilselerdi,bölmek akıllarına gelseydi eşit bi şekilde paylaşırlar mıydı diye düşünüyorum sonra. Kedim martılarla konuşmaya çalışıyor. Keşke ne dediğini anlayabilseydim diyorum. Her gün martılar geldiğinde cama çıkıp bir şeyler söylüyor. Ben bile sizin yediğiniz kadar tavuk yemiyorum diyordur belki.Kedime ve karnını doyuran martılara bakıp gülümsüyorum. Bu sahne çok mutlu ediyor beni.Martılara her gün tavuk yediren abiyi düşünüyorum. Bu mutluluğum onun hanesine yazılıyor mudur acaba? Yazılmalı bence. Sokaktan öylesine geçip giden asık suratlı insanlar bile martıların yemek şölenini izleyip gülümsüyor. Ve inanır mısınız asık suratları,gülümsemeleri maskenin arkasından bile belli oluyor. Büyük şehrin hengamesiyle canları sıkkın suratları asık bu insanların mutluluğu da martılara tavuk veren abinin hanesine yazılır umarım diye geçiriyorum içimden. Teşekkür ediyorum ona ve dua ediyorum. Onun haberi yok bundan. Bir insanın haberi olmadan ona dua etmek ne güzel bir şey diye düşünüyorum. Sonra telefon konuşmasına geri dönüyorum. Martıların tavuk parçalarını yediği gibi insanların haklarını yiyenleri düşünüyorum.  Bir yandan martıların bile hakkını düşünen,onlara rızık ayıran insanlar bir yandan binlerce insanın emeğini yok sayanları,karşısındaki insanı kandırıp aldatanları,işçilerini çalıştırıp çalıştırıp emeğinin karşılığını vermeyen zengin patronları,depreme dayanaksız binlerce binaları yapanları,çalıştığı işin hakkını vermeden çalışanları,bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasıncıları düşünüyorum. Acaba nasıl bu hale geldiler diyorum. Belki küçüklüklerinde martıları besleyen birini görselerdi içlerinde bir iyilik kıvılcımı uyanırdı diye düşünüyorum. Hazır bunları düşünmüşken bana yapılan tüm haksızlıkları da düşüneyim diyorum. Hepsine sinirleneyim de aradan çıksın gitsin hepsi. Acaba ben haksızlık yapmış mıyımdır diye düşünüyorum. Korkutuyor bu düşünce beni. İnsanın haksızlığa uğraması,haksızlık yapan kişilerin hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmesi ve hep iyi yerlere gelmesini düşünüyorum. Kendilerini iyi insanlarmış gibi göstermelerini düşünüyorum. Bu dünyanın kalıcı olanı da var diye düşünüyorum. Yediğimiz hakların, yaptığımız haksızlıkların önümüze geleceği dünya hani. İyi ki diyorum iyi ki. Bu aralar hep düşünüyorum ta ki düşünmekten yorgun düşüp uyuyana kadar. Allah bizi zerre kadar haksızlık yapmaktan,haksızlık yapmayı alışkanlık etmiş olandan,sadece kendi hakkını düşünen insanlardan korusun.