İçimdeki Müzik

Etrafında milyonlarca kar taneleri gibi uçuşan kelimeler olmasına rağmen bu kelimeleri şimdiye kadar hiç kullanamamış ama kelimelerin gücünün, kelimeleri kullanabilen insanlardan bile daha çok farkında olan,11 yaşında kendisi küçük ama zekası ve kalbi kocaman olan, beyin felci teşhisi konan,gürültülü bir sessizlik içinde yaşayan Melody'nin hikayesi bu. Duyduğu her kelimeyi hatırlayan,kelimelerin rengini gören ve müziğini duyan bu küçük kız ne kendi sesini duyurabiliyor ne de kelimelerin müziği olduğunu çevresindekilere anlatabiliyor. Beyin felci olduğu için bedenini el baş parmakları hariç hiçbir şekilde kullanamıyor. Tekerlekli sandalyeye mahkum olan Melody'nin tüm ihtiyaçları bir başkası tarafından karşılanmak zorunda. Konuşamıyor, yürüyemiyor,koşamıyor, zıplayamıyor, yemek yiyemiyor, sarılamıyor... Tüm kelimelerin,renklerin ve müziğin içinde sıkışıp kalan bu küçük kızın istediği tek şey ise sıradan bir insan olmak. Sıradan olup arkadaşlarıyla sohbet edebilmek ve en temel ihtiyaçlarını kendi başına karşılayabilmek istiyor.Zaten zor olan hayat Melody okula başlayınca daha da zorlaşıyor. Kaynaştırma programıyla çoğu kişinin tabiriyle "normal" olan çocukların yanında derse girmeye başlıyor. Melody bu derslerde "normal" çocukların rekabet ortamında ne kadar acımasız,düşüncesiz ve kötü olabileceğini öğreneceği olaylar yaşıyor. Kitabı okurken zaman zaman sinirlendim zaman zaman mutlu oldum zaman zaman gözlerim doldu. Kısacası kitap bana tüm duyguları yaşattı. Bedenimizdeki engellerin hiç önemli olmadığını ama zihnimizdeki engellerin hem kendi hayatımızı hem de karşımızdakinin hayatını nasıl mahvedeceğini, çocukların ne kadar acımasız olabileceklerini, küçücük bir sorunumuzu bile ne kadar büyüttüğümüzü, eğer istersek tüm sorunlarımızın üstesinden gelebileceğimizi anlamış oldum bir kez daha. Ve her durumda şükredecek bir şeylerin mutlaka olduğunu gösterdi küçük Melody bana. Lütfen okuyun ve okutun. Sahi "Hepimizin engelleri var. Sizinki nedir?"