Hayaller ve özlemler

Küçüklüğümden beridir hep okulsuz bir kış tatilinin hayalini kurardım. Kışı çok severdim ama hep okulda olduğum için kış mevsimini doyasıya yaşayamadığımı düşünür keşke 3 aylık yaz tatili ile 15 günlük kış tatilinin yeri değişse diye dua ederdim. Geçen sene de mezun olacağım için çok üzüldüğüm zamanlarda hep 'bak hayalini kurduğun okulsuz kış tatilini yapabileceksin' diye kendimi teselli etmeye çalışırdım. Vizelerden,finallerden,bütlerden kurtulacaksın,her gün okula gitmek zorunda olmayacaksın,ağlayarak doldurduğun bir staj dosyası olmayacak vs. gibi bir sürü teselli. Tabii şimdi vizelerin,finallerin o stresini,her gün okula gitmeyi hatta ağlayarak staj dosyası doldurduğum  zamanları bile çok özlüyorum. Seneye de ağlayarak kpss çalıştığım bugünleri özler miyim pek sanmam ama belki de özlerim. İnsan hep özleyen bir varlık ve hep bekleyen. Yazın kışı özleyen,kışın yaz gelmesini bekleyen. Ne yoksa o an ne uzaksa insandan özlem beliriveriyor aniden. Hiç özlememek daha iyi mi olurdu sanki diye düşündüğüm zamanlarda hep iyi ki özlemek diye bir duygu var diyorum. Bazı zamanlar ne kadar can yaksa da ne kadar insanı çaresiz bıraksa da iyi ki özlemek var. Çünkü her duygu insanı büyütür ama özlemek insanı olgunlaştırıyor. Yaşadığı anın kıymetini bilmeyi öğretiyor insana. Her an çok özel ve çok güzel ve her anın kendine özel bir büyüsü var. Dilerim hepimiz hayatımızdaki her anın tadını çıkartabiliriz. Bu arada okulsuz kış tatilinin de pek bir numarası yokmuş ya da "bir hayalin gerçekleşmesinin aslında en büyük hayal kırıklığı olduğunu öğrenecek kadar" büyümüşüm. Ama aynı zamanda her hayal kırıklığında daha büyük,daha imkansıza yakın hayaller kuracak kadar da küçüğüm hala. İnsanı ikiye bölseler görürler yarısı özlem yarısı hayal.Özlemleriniz çok kavuşmalarınız daha da çok olsun,kurduğunuz hayaller hiç bitmesin sevgili dostlarım.💫